فيلم قصر الشوق

Posted: February 12, 2013 in Cinema



نجيب محفوظ عبد العزيز ابراهيم أحمد الباشا ( القاهره، 11 ديسمبر 1911 – الجيزه، 30 اغسطس 2006) كاتب روائى مصرى كبير خد جايزة نوبل فى الادب سنة 1988. نجيب محفوظ هو أبو الروايه المصريه الحديثه من غير منازع.

لغاية 1988 نجيب محفوظ كان نشر 33 روايه و 13 مجموعة قصص قصيره ، و حوالى 50 قصه اتنشرت فى الجرانيل و المجلات ، و اكتر من 300 مقاله ، و عمل حوالى 400 حوار صحفى ، و اتنشر عن فكره و مؤلفاته أكتر من 40 كتاب ، و فصول عنه فى اكتر من 200 كتاب ، و اتكتب عنه اكتر من 2000 مقال ، و اتعملت عن حياته و اعماله الأدبيه اكتر من 20 رساله جامعيه.

اتولد نجيب محفوظ فى اسره متوسطه فى حى الحسين فى القاهره سنة 1911. كان ليه أربع إخوات و أختين و هو كان أصغرهم و كان بينه و بين اللى قبله 10 سنين ، و كان من ضمنهم واحد وكيل لديوان المحاسبه و واحد لوا فى الجيش ، و كلهم اتوفو قبله. ابوه كان موظف فى الدوله اسمه عبد العزيز إبراهيم أحمد الباشا. لقب ” السبيلجى ” اللى اتضاف لإسم نجيب محفوظ ماهواش اسم حقيقى لكن كان مجرد لقب لقبه بيه صاحبه أدهم رجب كهزار اكمن جد لنجيب محفوظ كان ناظر كتاب ( سبيل ) . أصل عيلته” الباشا ” كان فى الأغلب مدينة رشيد. اتسمى نجيب محفوظ على اسم نجيب باشا محفوظ دكتور أمراض النسا والولادة القبطى المعروف اللى أشرف على ولادته اللى كانت متعسره. من حى الحسين الشعبى و التاريخى اللى اتولد فيه استوحى روايات زى ” خان الخليلى ” ( 1946 ) و ” زقاق المدق ” ( 1947 ) و بين القصرين ( 1956 ) و قصر الشوك ( 1957 ) و السكريه ( 1957 ) و كلها اسامى لحوارى ضيقه و طويله جنب بعض فى حى الحسين. و من حى الحسين خد نجيب محفوظ فكرة ” الحاره ” اللى استعملها كرمز للمجتمع المصرى و العالم كحياه و بشر ، فبتظهر كتير فى روايته شخصية ” الفتوه ” كرمز للسلطه من كل نواحيها و تقلبها مابين العدل و الظلم و الطيبه و القسوه و الشهامه و النداله. من الحاره المصريه صور نجيب محفوظ صور حيه و واقعيه من المجتمع المصرى وقت صراعاته و فى مراحل تطوره ، و فى فتره تانيه حول الحاره المصريه لصوره اكبر هى صورة العالم كله بأفكاره و اتجاهاته و صراعاته الكبيره زى فى روايات ” أولاد حارتنا ” و ” ملحمة الحرافيش “. فى الروايتين المهمين دول المليانين نماذج انسانيه حيه صور نجيب محفوظ صراع الانسان للوصول للمعرفه و العدل و توازنه مع نفسه و المجتمع و الحياNecib Mahfuz (Mısır telaffuz: [næˈɡiːb mɑħˈfuːzˤ]), 1988 Nobel Edebiyat Ödülü sahibi Mısırlı yazardır (11 Aralık 1911 – 30 Ağustos 2006). Nobel ödülü kazanan ilk müslüman ve tek Arap yazardır. “Ortadoğu’nun Balzac’ı” olarak tanınır.
Hayatı

Mahfuz, Kahire’nin Cemaliye bölgesinde 6 çocuklu bir ailenin en küçük çocuğu olarak dünyaya geldi. Bir tüccarın oğlu olan Mahfuz, adını kendisini doğurtan Profesör Necib Paşa Mahfuz’dan aldı. 70 yıllık kariyeri boyunca 34 roman, 350 küsur kısa hikâye yayımladı. Kitaplarının çoğunda, hayatının tamamını geçirdiği ve Nobel ödülünü almak için bile ayrılmadığı Kahire’nin tarihi mahallelerindeki yaşamı; modern ve geleneksel yaşam arasında denge kurmaya çalışan sıradan insaları anlattı; pek çok kitabı Arap fimlerine konu oldu.

Edebiyata olan ilgisi, 1920’lerde Mustafa Lutfi el-Manfuluti’nin makale ve şiirlerini okumasıyla başlanıştı. Abbas Mahmud el-Akkad, Taha Hüseyin, İbrahim el-Mazinî, M. Hüseyin Heykel, ilk dönemde kendilerinden en çok etkilendiği yazarlar arasındadır.

Yazı hayatına, 1928’de Selame Musa’nın çıkardığı el-Mecelle el-Cedide dergisinde yayımladığı değini yazıları ve öykülerle başladı. Kahire Üniversitesi’nde felsefe öğremi gören Mahfuz’un ilk romanı Abes el-Akdar 1939’da yayımlandı. 1957’de yazdığı Kahire Üçlemesi ile Arap edebiyatının tanınmış bir ismi oldu. Bu üçlemede Kahire’de yaşayan bir ailenin üç kuşağının 1. Dünya Savaşı ve 1952’deki Nasır darbesine kadar olan dönemde yaşadıklarını ve Mısır toplumununu değişimini anlattı.

Değişik kurumlarda çalışan Mahfuz, en son Kültür Bakanlığında müsteşar olarak görev yaptı. 1971’de söz konusu görevinden emekli olmasından sonra, el-Ahram gazetesinde yazar olarak çalışmıştır.

Mısır Devlet Başkanı Enver Sedat’a İsrail ile yaptığı barış antlaşmasında verdiği açık destekten ötürü birçok Arap ülkesinde kitapları yasaklandı. 1988 yılında Nobel Edebiyat Ödülü’nü aldıktan sonra bu yasaklar kalktı.

1989 yılında Mısırlı köktendinci Ömer Abdülrahman tarafından hakkında ölüm fetvası çıkartılan Mahfuz, 1994 yılında Kahire’deki evinin önünde bıçaklı saldırıya uğradı. Saldırıdan yaralı kurtulan Mahfuz, sağ kolundaki sinirler zedelendiği için yazmakta büyük güçlük çekmeye başladıysa da ilerleyen yaşına rağmen edebiyattan kopmadı ve kısa hikâyeler yazmaya devam etti.

2006 Temmuz’unda düşerek kafasından yaralandı. 30 Ağustos 2006 günü Kahire’de 95 yaşında vefat etti. Mahfuz ülser, böbrek ve kalp rahatsızlıklarından mustaripti.

31 Ağustos 2006 günü Kahire’de devlet töreniyle uğurlandı.

Nagib Mahfuz (arabisch ‏نجيب محفوظ ‎, DMG Naǧīb Maḥfūẓ, auch Nagib Machfus oder Naguib Mahfouz, engl. Nadjib Mahfus; * 11. Dezember 1911 in Kairo; † 30. August 2006 ebendort) war ein ägyptischer Schriftsteller. Er galt als einer der bedeutendsten Autoren seines Landes und als einer der führenden Intellektuellen der arabischen Welt. 1988 wurde er als erster arabischsprachiger Autor mit dem Literaturnobelpreis ausgezeichnet.
Nagib Mahfuz (1990er-Jahre)
Inhaltsverzeichnis

1 Leben
2 Politische Position, internationale Wirkung
3 Werke
4 Weblinks
5 Einzelnachweise

Leben

Nagib Mahfuz, Sohn eines Beamten, wurde nach Professor Nagib Pascha Mahfuz (1882–1974) benannt, einem berühmten koptischen Arzt, der seine Entbindung beaufsichtigte. Er wuchs in einem Kairoer Altstadtviertel auf, wie er es später in vielen seiner Romane schildern sollte. Nach der Schulzeit studierte er Philosophie und arbeitete seit den 1930er-Jahren als Beamter im ägyptischen Bildungsministerium.

Neben seiner Arbeit verfasste er Kurzgeschichten und veröffentlichte 1939 den ersten von drei Romanen über die Pharaonenzeit. Angesichts des halbkolonialen Status Ägyptens zur Zeit König Faruqs stellten diese historischen Romane den Versuch dar, mit ihrer Rückbesinnung auf eine große Vergangenheit die Identität der Ägypter in der Gegenwart zu stärken.

Mitte der Vierziger Jahre wandte er sich in realistischen Romanen zeitgenössischen Themen zu. Nach Die Midaq-Gasse wurde ihm mit seiner Kairoer Trilogie (Zwischen den Palästen, Palast der Sehnsucht und Zuckergässchen) die uneingeschränkte Anerkennung als führender Schriftsteller zuteil. In diesen drei Werken, die ihn weltweit berühmt machten, erzählt er die Geschichte einer Kairoer Kaufmannsfamilie über drei Generationen hinweg. Sie spürt den Wandlungsprozessen nach, welche die Gesellschaft während der ersten Hälfte des Zwanzigsten Jahrhunderts aufgrund der Modernisierung und des Kontakts mit dem Westen durchläuft. Die Trilogie brachte Mahfuz den ägyptischen Staatspreis für Literatur ein.

Aufsehen ganz anderer Art verursachte Nagib Mahfuz 1959 mit seinem Roman Die Kinder unseres Viertels, eine Parabel auf die Menschheitsgeschichte, in dem er Figuren auftreten lässt, die an Adam, Moses, Jesus und Mohammed erinnern. Nachdem die ersten Kapitel des Buches bereits in der regierungsamtlichen Zeitung Al Ahram erschienen waren, erzwangen Proteste konservativer islamischer Kreise die Einstellung des Vorabdrucks. Der komplette Roman konnte wegen der anhaltenden Empörung der streng Religiösen wegen angeblicher Gotteslästerung erst im Jahr 2006 auf Arabisch in Ägypten erscheinen. Bereits zuvor wurde er auf Englisch von der American University Press in Kairo und auf Arabisch im Libanon verlegt.

Neben Romanen, Kurzgeschichten und Essays verfasste Mahfuz auch Drehbücher. Zahlreiche seiner Werke wurden verfilmt, u.a. Qasr asch-Schauq Palast der Sehnsucht (1967) und As-sukkariyya Zuckergässchen (1972) mit Nour El-Sherif.

1994 wurde Nagib Mahfuz durch einen islamistischen Attentäter mit Messerstichen in den Hals angegriffen. Er überlebte schwerverletzt.

Im Sommer 2006 wurde bekannt, dass Mahfuz schwer erkrankt war. Am 30. August 2006 starb er in einem Kairoer Krankenhaus.
Kurz nach Verleihung des Nobelpreises wurde in Kairo für Mahfuz ein Denkmal aufgestellt. Es steht an einer verkehrsreichen Straße am westlichen Nilufer.
Politische Position, internationale Wirkung

Wegen seiner Unterstützung des Friedensprozesses mit Israel wurde Mahfuz zum Ziel scharfer Kritik aus fundamentalistischen und arabisch-nationalistischen Kreisen. Die Verleihung des Nobelpreises im Jahr 1988 wurde von Islamisten als Provokation seitens des Westens empfunden. Ein radikaler Geistlicher, der heute in den USA wegen Terrorismus zu lebenslanger Haft verurteilte Omar Abdel-Rahman, verhängte in einer Fatwa ein Todesurteil über den Preisträger. Am 14. Oktober 1994, im Alter von 82 Jahren, wurde Mahfuz als Opfer eines Mordanschlags lebensgefährlich verletzt, so dass er unter Personenschutz leben musste.

Nagib Mahfuz trat nach wie vor gegen die Ideen eines fundamentalistischen Islam, für eine Trennung von Staat und Religion und für eine säkulare, demokratische Gesellschaftsordnung ein. Mahfuz unterstützte es, dass der Holocaustleugner Roger Garaudy 1996 ein Buch Les Mythes fondateurs de la politique israélienne (Die Gründungsmythen der israelischen Politik) veröffentlichte, ohne sich von dessen Behauptung, der Holocaust sei lediglich eine zionistische Erfindung, zu distanzieren. Garaudy war wegen des Verbotsverfahrens gegen das Buch in Frankreich zur Kairoer Buchmesse 1998 eingeladen worden. Garaudy wurde anschließend in Frankreich verurteilt, das Buch verboten.[1]
Werke

1939: Cheops (عبث الأقدار), (deutsch 2007, ISBN 3-293-20380-9)
1943: Radubis (رادوبيس), (deutsch 2006, ISBN 3-293-00365-6)
1945: Das junge Kairo (deutsch 2011, ISBN 978-3-293-00432-0)
1947: Die Midaq-Gasse (زقاق المدق), (deutsch 1985, ISBN 3-293-20008-7)
1950: Anfang und Ende (بداية ونهاية), (deutsch 2002, ISBN 3-293-20228-4)
1956: Zwischen den Palästen (بين القصرين), (deutsch 1996, Kairoer Trilogie, Teil 1, ISBN 3-293-20065-6)
1957: Palast der Sehnsucht (قصر الشوق), (deutsch 1996, Kairoer Trilogie, Teil 2, ISBN 3-293-20075-3)
1957: Zuckergässchen (السكرية), (deutsch 1996, Kairoer Trilogie, Teil 3, ISBN 3-293-20080-X),
1959: Die Kinder unseres Viertels (اولاد حارتنا), (deutsch 1990, ISBN 978-3-293-20378-5)
1961: Der Dieb und die Hunde (اللص والكلاب), (deutsch 1993, ISBN 3-293-20027-3)
1964: Die Spur (الطريق), (deutsch 1991, ISBN 3-293-00177-7)
1965: Der Rausch (الشحاذ), (deutsch 2005, ISBN 978-3-293-20327-3)
1966: Das Hausboot am Nil (ثرثرة فوق النيل), Edition Orient, (deutsch 1982, ISBN 3-922825-06-0)
1966: Geschwätz auf dem Nil (ثرثرة فوق النيل), Edition Orient, (deutsch-arabisch 2009, ISBN 978-3-922825-76-0)
1967: Miramar (ميرامار), (deutsch 1989, ISBN 3-293-00150-5)
1974: Karnak-Café (الكرنك), (deutsch 2009, übersetzt von Doria Kilias, Unionsverlag, Zürich ISBN 978-3-293-00400-9; Taschenbuch 2010: ISBN 978-3-293-20501-7)
1975: Ehrenwerter Herr, 1975 (حضرة المحترم), (deutsch 2004, ISBN 3-293-20297-7)
1977: Das Lied der Bettler (ملحمة الحرافيش), (deutsch 1995, ISBN 3-293-00219-6)
1981: Die Nacht der tausend Nächte (ليالي ألف ليلة), (deutsch, ISBN 3-293-20158-X )
1983: Die Reise des Ibn Fattuma (رحلة ابن فطومه), (deutsch 2004, ISBN 3-293-00337-0)
1985: Echnaton: Der in der Wahrheit lebt (العائش فى الحقيقة), (deutsch 1999, ISBN 3-293-00267-6)
1985: Der letzte Tag des Präsidenten (يوم قتل الزعيم), (deutsch 2001, ISBN 3-293-00288-9)
1994: Echo meines Lebens (أصداء السيرة الذاتية ), (deutsch, ISBN 3-293-20185-7)
Die Moschee in der Gasse, Erzählungen, (deutsch 1978, ISBN 3-379-00517-7)
Die segensreiche Nacht, Erzählungen, (deutsch 1994, ISBN 3-293-20036-2)
2005: Das Buch der Träume, (deutsch 2007, übersetzt von Doria Kilias, Unionsverlag, Zürich,나기브 마푸즈는 이집트 수도 카이로 가말리야에서 태어났다. 나깁이라는 이름(아랍어에서는 ‘나지브’라고 해야 하지만 이집트식으로 j를 g로 써 ‘나깁’ 혹은 ‘나기브’라고 읽는다)은 출산을 도왔던 의사 나깁 바퍄 마푸즈의 이름을 따서 지은 것이라고 한다. 마푸즈는 부동산부에서 공무원 생활을 한 뒤 예술 관련부처 검열관으로 자리를 옮겼다(훗날 이슬람 근본주의자들의 종교적 ‘검열’ 때문에 오랜 세월 고통받았던 마푸즈가 원래 검열관 출신이라는 것은 그야말로 아이러니다). 뒤에 영화제작 지원 업무도 맡아 했었고(이집트는 중동 전체에 영화를 만들어파는 영화수출국이다) 공직생활 마지막은 문화부 자문위원으로 마감했다. 마푸즈는 소설 34편을 냈고 단편 350편 이상을 발표했다. 또 작가생활 70년 동안 영화زب수십편과 희곡 다섯 편을 남겼다. 그의 작품 중 상당수가 아랍어 영화로도 만들어졌다.

마푸즈는 항상 거칠다 싶을 정도로 솔직하고 명료하게 생각을 표현하는 작가였다. 사회주의 공산주의 동성애 같은 다양한 주제에 대해 글을 썼지만 언제나 그의 작품을 관통하고 있는 주제는 ‘신’이라고 볼 수 있다. 이집트는 물론이고 다른 아랍국들에서도 신, 알라에 대해 감히 논하는 것은 금기시됐으나 마푸즈는 예외였다. 그에게 노벨문학상을 안겨준 ‘게벨라위의 아이들 Children of Gebelawi)’이나 훗날 영화로 만들어졌던 ‘미다크 골목(Midaq Alley·셀마 헤이엑이 주연한 멕시코산 영화 제목은 El callejon de los milagros)’ 같은 것들이 그런 예들이다.

1959년작 ‘게벨라위의 아이들’은 그야말로 마푸즈 문학세계를 대표한다고 할 수 있다. 이집트에서 종교세력으로부터 신성모독이라는 비난을 받고 사실상 출판·판매가 금지됐던 이 작품은 ‘아브라함 종교’라고 불리는 세 유일신교 즉 유대교와 기독교 그리고 이슬람의 세계관을 다루고 있다. 1989년 이란 최고종교지도자가 살만 루시디를 살해하라는 파트와(이슬람 법정의 판결과 같은 효력을 갖는 신학자의 포고령)를 내린 뒤 이집트 맹인 신학자 오마르 압둘 라흐만은 한 기자에게 “마푸즈가 ‘게벨라위의 아이들’로 진작 벌을 받았더라면 루시디가 감히 그따위 책을 낼 엄두를 못 냈을 것”이라고 말했다고 한다. 이집트 이슬람 근본주의자들에게 많은 영향력을 행사해왔던 오마르는 훗날 이 발언이 문제가 되자 “파트와를 내린 것”은 아니었다고 해명했다. 하지만 1994년 이슬람 근본주의자 그룹이 오마르의 발언을 이집트 이슬람 지도부의 ‘공식 파트와’라고 해석하고 마푸즈를 공격하는 일이 발생했다. 당시 82살이었던 마푸즈는 자택 앞에서 칼에 찔렸고, 목숨은 건졌지만 오른손 신경이 끊어져 불구가 됐다. 마푸즈는 이 일이 있은 뒤 사망할 때까지 경호원들의 보호 속에 살아야 했다. ‘게벨라위의 아이들’은 2006년 초에야 비로소 공식 출간될 수 있었다. 잡지에 연재됐던 것 외에 이 소설이 단행본으로 출간된 것은 이집트에서는 처음이었다고 한다.

마푸즈의 또다른 대표작 ‘나일 강변 한담 Chitchat on the Nile'(1966)도 수난을 당하기는 마찬가지였다. 이 소설은 안와르 사다트 대통령 시절 영화로도 만들어졌는데, 가말 압둘 나세르 정권 시절 이집트 사회의 데카당스한 모습을 묘사하고 있다. 덕택에 사다트 정권으로부터 바로 금지처분을 당했고 1990년대 말이 될 때까지 이 작품은 이집트에서 출판될 수 없었다. 영화도 상영금지된 것은 물론이다. 마푸즈를 또다른 정치적 논란에 휘말리게 만든 것은 이집트와 이스라엘의 평화협정이었다. 사다트 대통령이 미국 대통령 별장 캠프 데이비드에서 이스라엘측과 악수를 나누고 노벨평화상을 받은 것. 사다트 대통령은 결국 이슬람 과격파 조직 ‘무슬림 형제단’ 멤버에게 암살당함으로써 ‘목숨으로 값을 치른’ 셈이 됐는데, 마푸즈는 이 평화협정을 드러내놓고 지지했었다.

마푸즈는 2006년8월30일 카이로 시내 병원에 입원해 있다가 심장마비로 숨을 거뒀다. 워낙 고령이었던 데다가, 심장 질환과 신장병을 앓고 있던 차였다. 마푸즈의 장례식은 다음날 국장으로 치러졌다. 카이로 교외 나스르시티에 있는 알라슈단 모스크에서 열린 장례식은 군 의장대가 도열한 가운데 엄숙하게 이뤄졌지다. 하지만 생전의 마푸즈 자신은 ‘카이로 빈민을 비롯해 이집트의 모든 이들이 애도해주는 것’을 바랬다고 한다. 2005년 내내 이집트에서는 호스니 무바라크 대통령의 장기집권에 저항하는 반독재 민주화 시위가 일어났었다. 그 해 9월 극히 비민주적인 선거를 통해 ‘5선 연임’에 성공한 무바라크 정권은 마푸즈가 가진 영향력을 의식했는지, 그의 장례식에 극소수 각료들만 참석토록 제한해버렸다. 마푸즈가 사랑했던 ‘민중들’은 철저히 배제된 채 장례식이 치러짐으로써 아쉽게도 그의 마지막 꿈은 이뤄질 수 없었다.

마푸즈 이후로 2006년까지 아랍권 작가 중에서는 노벨문학상 수상자가 나오지 않았다.Nagīb Mahfūz (Arabice نجيب محفوظ ; scriptura Latina saepe Naguib Mahfouz; 11 Decembris 1911–30 Augusti 2006) fuit mythistoriarum scriptor Aegyptus, qui anno 1988 Praemium Nobelianum litteris abstulit.
Opera

Old Egypt (1932) مصر القديمة
Whisper of Madness (1938)همس الجنون
Mockery of the Fates (1939) عبث الأقدار
Rhadopis of Nubia (1943) رادوبيس
The Struggle of Thebes (1944) كفاح طيبة
Modern Cairo (1945) القاهرة الجديدة
Khan El-Khalili (1945)خان الخليلي
Midaq Alley (1947) زقاق المدق
The Mirage (1948) السراب
The Beginning and The End (1950) بداية ونهاية
Cairo Trilogy (1956-57) الثلاثية
Palace Walk (1956) بين القصرين
Palace of Desire (1957) قصر الشوق
Sugar Street (1957) السكرية
Children of Gebelawi (1959) أولاد حارتنا
The Thief and the Dogs (1961) اللص والكلاب
Quail and Autumn (1962) السمان والخريف
God’s World (1962) دنيا الله
Zaabalawi (1963)
The Search (1964) الطريق
The Beggar (1965) الشحاذ
Adrift on the Nile (1966) ثرثرة فوق النيل
Miramar (1967) ميرامار
The Pub of the Black Cat (1969) خمارة القط الأسود
A story without a beginning or an ending (1971) حكاية بلا بداية ولا نهاية
The Honeymoon (1971) شهر العسل
Mirrors (1972) المرايا
Love under the rain (1973) الحب تحت المطر
The Crime (1973) الجريمة
al-Karnak (1974) الكرنك
Respected Sir (1975) حضرة المحترم
The Harafish (1977) ملحمة الحرافيش
Love above the Pyramid Plateau (1979) الحب فوق هضبة الهرم
The Devil Preaches (1979) الشيطان يعظ
Love and the Veil (1980) عصر الحب
Arabian Nights and Days (1981) ليالي ألف ليلة
Wedding Song (1981) أفراح القبة
One hour remains (1982) الباقي من الزمن ساعة
The Journey of Ibn Fattouma (1983) رحلة ابن فطومة
Akhenaten, Dweller in Truth (1985) العائش فى الحقيقة
The Day the Leader was Killed (1985) يوم مقتل الزعيم
Speaking the morning and evening (1987) حديث الصباح والمساء
Fountain and Tomb (1988)
Echoes of an Autobiography (1994)
Dreams of the Rehabilitation Period (2004) أحلام فترة النقاهة
The Seventh Heaven (2005)

Vide etiam

Index scriptorum Aegypti
Index scriptorum Africae
Bidaya wa nihaya, pellicula بداية ونهاية

Nexus externi

The Paris Review Interview With Naguib Mahfouz
Naguib Mahfouz on his English publisher’s website
Naguib Mahfouz article from Nobel Prize website
Nobel Prize press release
Naguib Mahfouz from Pegasos Author’s Calendar
Cornell biography
BBC report of death 30 August 2006
Article dated 31 August 2006 from The Independent: Nobel Prize winner Naguib Mahfouz dies aged 94
Associated Press report dated 31 August 2006 on Naguib Mahfouz’s funeral
Biography and bibliography in French
-“L’hypothèse naturaliste zolienne dans l’oeuvre de Naguib Mahfouz”, by Salah NATIJ – in french, Website Maduba / Invitation àl’adab
Obituary of Naguib Mahfouz published in Islamica Magazine
Fouad Ajami, “The Humanist in the Alleys,” The New Republic, September 25, 2006, http://www.sais-jhu.edu/programs/mideast/documents/Recent%20Articles/Articles/The%20Humanist%20in%20the%20Alleys.pdf
Naguib Mahfouz Website

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s